"عشق فقط حسن تعبیری است برای گریختن، برای عجز از " با خود راحت بودن"، التفات و رو کردن به سوی دیگران جز پیامد ثانوی این میل شدید به فرار از خویشتن نیست. آدمی نمی تواند به هیچ کس عشق بورزد مگر آن که از خویشتن روی گرداند. ... منشا این گونه از عشق، نفرت از خویشتن است. نفرت از ضعف ها و بی نوایی های خویشتن.. ذهن همواره در  فکر گریختن و رفتن به مکان های دور دست است. ذهن خائف از دیدن خود و حقارتش، ناگزیر خود را نثار دیگری می کند. نه بخاطر سزاواری اش، بل محض خاطر دیگر بودگی اش....این نوع عشق، هیچ نیست مگر اشتیاقی سوزان به روی گردانیدن از خویشتن و گم کردن خویش در مصائب و مسائل دیگر آدمیان"

ماکس شلر   (کین توزی)